Το ξέρω ότι ο τίτλος στερείται ουσίας και ότι πατάει στην “καραμέλα” του Web 2.0 αλλά παραήταν “πιασάρικος” για να τον σβήσω!

Επί του θέματος, τον τελευταίο καιρό έχω διαβάσει τρία εξαιρετικά posts σε ελληνικά blogs για το μέλλον της εκπαίδευσης και των σχολείων στην εποχή της τεχνολογίας.

Με χρονολογική σειρά, το πρώτο κείμενο είναι του Νίκου Δρανδάκη και εκτός από τις αξιόλογες απόψεις του συντάκτη περιλαμβάνει και τρία πολύ καλά videos.

Το δεύτερο post είναι του Στάθη Χαϊκάλη ο οποίος εκφράζει τον προβληματισμό του για την απόσταση ανάμεσα στο παραδοσιακό σχολείο και το σύγχρονο νεανικό lifestyle.

Το τελευταίο άρθρο, το οποίο διάβασα σήμερα και υπήρξε η αφορμή για αυτό το post, δημοσιεύτηκε στο blog του Ινστιτούτου Επικοινωνίας και είναι γραμμένο από τον Χρήστο Ντόκο, Corporate Communications Director & Learning Officer της McCann Erickson Athens. Το κείμενο είναι ιδιαίτερα ενδιαφέρον και πηγαίνει τη συζήτηση περί τεχνολογίας και εκπαιδευτικής διαδικασίας ένα βήμα παραπέρα: πώς μπορούν να χρησιμοποιηθούν τα κινητά τηλέφωνα στην τάξη (για εκπαιδευτικούς σκοπούς)? Σύμφωνα με το άρθρο, στη Νέα Υόρκη έχει ήδη ξεκινήσει ένα φιλόδοξο πρόγραμμα διανομής κινητών τηλεφώνων σε μαθητές, με απώτερο σκοπό να τα χρησιμοποιήσουν ως εργαλεία μάθησης και να καταστεί έτσι η εκπαίδευση μια πιο ενδιαφέρουσα και σύγχρονη εμπειρία.

Το άρθρο όμως του Κου Ντόκου ακουμπάει και σε ένα θέμα-ταμπού για την ελληνική κοινωνία: την “εισβολή” των marketers και των brands στα σχολεία και στα πανεπιστήμια. Ακόμα θυμάμαι τα φοιτητικά πανό στο Πανεπιστήμιο Μακεδονίας, ένα κατά τα άλλα Πανεπιστήμιο Οικονομικών (και Κοινωνικών) Επιστημών, που έγραφαν συνθήματα του τύπου “έξω οι πολυεθνικές από τα πανεπιστήμια”. Πολλές φορές χαμογελούσα βλέποντας αυτά τα πανό επιστρέφοντας από κάποιο συνέδριο όπου πολλάκις είχε ακουστεί ότι απαιτείται καλύτερη σύνδεση του πανεπιστημίου με την αγορά εργασίας, ότι οι νέοι φοιτούν σε σχολές οι απόφοιτοι των οποίων δεν έχουν καθόλου ζήτηση και ούτω καθ’ εξής.

Κατά τη διάρκεια του μεταπτυχιακού μου στο Λονδίνο είδα ξεκάθαρα πώς είναι να είναι συνδεδεμένη η αγορά εργασίας με το πανεπιστήμιο: κάθε μέρα έρχονταν οι καλύτερες εταιρίες και έκαναν παρουσιάσεις, δέχονταν βιογραφικά και απαντούσαν σε ερωτήσεις. Είναι περιττό να αναφέρω ότι πολλές φορές κάποιος που γνώριζες στο ανεπίσημο κομμάτι των παρουσιάσεων ήταν τελικά αυτός που σου έπαιρνε συνέντευξη όταν αργότερα πήγαινες στα γραφεία της εταιρίας…Επίσης ήταν σύνηθες να διανέμονται branded δώρα στο campus, όπως για παράδειγμα ένα μικρόφωνο Skype που χρησιμοποιώ εδώ και 2,5 χρόνια! Τέλος, είναι πολύ φυσιολογικό για μία εταιρία να χρηματοδοτεί μία έρευνα-μελέτη κάποιου καθηγητή. Θυμάμαι χαρακτηριστικά ένα report μιας καθηγήτριάς μου σχετικά με το μέλλον της τηλεόρασης μέσω κινητού τηλεφώνου (mobile TV) που ζητήθηκε και χρηματοδοτήθηκε από τη Nokia.

Η χρήση νέων τεχνολογιών και η καλύτερη σύνδεση με τον επιχειρηματικό κόσμο αποτελούν πραγματικές τομές στο εκπαιδευτικό σύστημα. Το ερώτημα όμως δεν είναι μόνο αν υπάρχει βούληση από την πολιτική ηγεσία για να τις προωθήσει, αλλά και αν είναι έτοιμη η κοινωνία να τις αποδεχθεί. Που οδηγεί σε ένα τρίτο ερώτημα, δηλαδή το αν η πολιτική ηγεσία έχει τη διάθεση να δεχτεί οποιοδήποτε πολιτικό κόστος προκειμένου να προχωρήσει σε αλλαγές…Πολύ θα ήθελα να μάθω την άποψη της (μη επανεκλεγείσας στις πρόσφατες εκλογές) Κας Μαριέττας Γιαννάκου επ’ αυτού!

buzz it!

Advertisements