Διαβάζω σε αυτό το άρθρο της εφημερίδας La Repubblica (άρθρο στα ιταλικά) ότι η εφημερίδα σήμερα κυκλοφορεί με δώρο έναν οδηγό 360 σελίδων για το Second Life. Για όσους δεν το γνωρίζετε, το Second Life είναι ο μεγαλύτερος εικονικός κόσμος (metaverse) στο Internet, με πάνω από 7 εκατομμύρια εγγεγραμμένους χρήστες. Έχει ξεφύγει προ πολλού από τον χαρακτηρισμό “video game”, καθώς πλέον αποτελεί έναν εικονικό καθρέφτη της κοινωνίας. Για παράδειγμα, υπάρχουν άνθρωποι που κερδίζουν το εισόδημά τους μέσω του Second Life, οργανώνονται εικονικές καμπάνιες για την προστασία του περιβάλλοντος, ακόμα και πολιτικοί επιλέγουν να ανοίξουν τα γραφεία τους εκεί!

Το θέμα όμως του post δεν είναι το Second Life αλλά η αντιμετώπιση του Internet από τα παραδοσιακά media στην Ελλάδα. Διαβάζοντας ότι η La Reppublica δίνει δώρο ένα βιβλίο για το Second Life, σκέφτηκα “υπάρχει περίπτωση να έβλεπα κάτι τέτοιο στην Ελλάδα?” Μάλλον όχι, ήταν η απάντηση που έδωσα. Ένα άλλο ερώτημα βέβαια θα ήταν:”Γιατί να κυκλοφορήσει μια εφημερίδα με τέτοιο ένθετο? Ποιος ενδιαφέρεται στην Ελλάδα για το Second Life?” Ελάχιστοι πιθανότατα, όμως το πραγματικό ερώτημα είναι τι κάνουν τα ελληνικά ΜΜΕ για να ενημερώσουν και να εκπαιδεύσουν τους πολίτες σχετικά με τις νέες τεχνολογίες και το τι υπάρχει εκεί έξω.

Για παράδειγμα, το τελευταίο σχετικό με το Internet άρθρο που διάβασα στον ελληνικό Τύπο ήταν αυτό, το οποίο δημοσιεύτηκε στο φύλλο της Κυριακάτικης Ελευθεροτυπίας στις 3 Ιουνίου 2007. Το συγκεκριμένο άρθρο αφορούσε το κάλεσμα της Ευρωπαϊκής Επιτροπής προς τη Google, σχετικά με τη συμπεριφορά της τελευταίας ως προς τα προσωπικά δεδομένα των χρηστών. Αν ήμουν ένας άπειρος χρήστης του Διαδικτύου (ή ακόμα χειρότερα αν δεν ήμουν χρήστης), θα είχα τρομάξει από τις πρακτικές της ”μοχθηρής” Google που αποθηκεύει τα προσωπικά μου δεδομένα και γνωρίζει τα πάντα για μένα.

Η εικόνα που περνάει το άρθρο για τη Google είναι αυτή της ανεύθυνης και ”κακιάς” εταιρίας που μας παρακολουθεί και συλλέγει πληροφορίες ανεξέλεγκτα. Η αλήθεια όμως είναι ότι οι πληροφορίες που συλλέγει η Google είναι είτε τεχνικές (IP address, λειτουργικό σύστημα, ώρα σύνδεσης) είτε σχετικές με τις αναζητήσεις του κάθε χρήστη έτσι ώστε να μπορεί να του σερβίρει πιο συναφείς διαφημίσεις. Η στοχευμένη διαφήμιση είναι ο λόγος παρακράτησης αυτών των δεδομένων, και όχι κάποιος απώτερος ”σκοτεινός” σκοπός, όπως αρέσκονται να πιστεύουν οι διάφοροι συνωμοσιολόγοι. Εξάλλου η στόχευση γίνεται ανώνυμα, βάσει των ενδιαφερόντων του χρήστη όπως αυτά αποτυπώνονται από τις αναζητήσεις του και το περιεχόμενο των ιστοσελίδων που επισκέπτεται.

Στην έντυπη έκδοση της εφημερίδας συμπεριλαμβανόταν και ένα πινακάκι με διάφορες υπηρεσίες της Google και τα προσωπικά δεδομένα που συλλέγει η εταιρία από την κάθε υπηρεσία. Εκεί υπήρχε παραπληροφόρηση στο έπακρο, που σε κάποια σημεία άγγιζε τα όρια του γελοίου. Μάθαμε λοιπόν ότι μέσω του YouTube και του Picasa η Google έχει πρόσβαση σε προσωπικά video και φωτογραφίες του χρήστη (και μαζί με τη Google άλλα μερικά δισεκατομμύρια χρηστών του Διαδικτύου, αλλά αυτό δεν το λέμε). Μέσω του GMail η εταιρία έχει κατάλογο της αλληλογραφίας μας (όπως συμβαίνει και με κάθε άλλο πάροχο υπηρεσιών email άλλωστε). Μάθαμε ακόμα ότι μέσω του Orkut η Google γνωρίζει το όνομα, τη διεύθυνση και την οικογενειακή μας κατάσταση. Ούτε λέξη για το γεγονός ότι το Orkut είναι social network, ότι ο κάθε χρήστης βάζει στη σελίδα του ό,τι δεδομένα θέλει αυτός, ότι τα προφίλ των χρηστών είναι προσβάσιμα από οποιονδήποτε και όχι μόνο από τη Google, ή ότι το online social networking είναι ένα από τα μεγαλύτερα trends παγκοσμίως! Το καλύτερο σας το φύλαξα για το τέλος: σε περίπτωση που δεν το γνωρίζατε, μέσω του Google Calendar η Google μαθαίνει το ”πρόγραμμα ζωής και εργασίας” των χρηστών. Ναι, είναι πολύ σημαντικό για τη Google να ξέρει ότι στις 6 έχω ραντεβού στον οδοντίατρο!

Advertisements