Σήμερα έχω διάθεση για γκρίνια και θα αναφερθώ σε δύο κακές – κατά τη γνώμη μου – περιπτώσεις marketing που είδα πρόσφατα.

iMedia Connection: Είχαμε το click fraud, τώρα έχουμε και το impression fraud?

Το πολύ καλό site για marketers iMedia Connection ακολουθεί μία ακατανότητη πρακτική στην παρουσίαση πολλών άρθρων του: τα σπάει σε μικρά κομμάτια και αναγκάζει τον αναγνώστη να δει πολλές διαφορετικές σελίδες (πατώντας Next) μέχρι να ολοκληρώσει το άρθρο. Για παράδειγμα, αυτό το άρθρο για τον Rupert Murdoch είναι διαιρεμένο σε πέντε κομμάτια, το καθένα σε ξεχωριστή σελίδα.

Πολλοί αναφέρουν κατά καιρούς ότι για λόγους usability δεν πρέπει ένα site να έχει “κατεβατά” κειμένου, διότι αυτό κουράζει τους επισκέπτες. Το επιχείρημα αυτό έχει βάση, αλλά υπάρχουν πολλοί τρόποι να ξεκουράσεις τον αναγνώστη έστω και σε μία μακριά σελίδα, π.χ. με φωτογραφίες μέσα στο κείμενο, υποενότητες, επικεφαλίδες, bold κ.α.

Συνεπώς είναι μάλλον άλλος ο λόγος για τον οποίο το iMedia Connection σπάει τα άρθρα του. Ως γνωστόν, μία από τις πιο διαδεδομένες μεθόδους αγοράς διαφημιστικού χώρου στο Internet είναι το CPM, στο οποίο ο διαφημιζόμενος πληρώνει ένα σταθερό ποσό στο site για κάθε 1.000 εμφανίσεις της καταχώρισής του. Αν εγώ είμαι αναγκασμένος να επισκεφτώ πέντε σελίδες του iMedia Connection για να διαβάσω ένα άρθρο, τότε το site θα γράψει πέντε impressions αντί για ένα. Με αυτόν τον τρόπο έχουν πενταπλάσια έσοδα, αναγκάζοντας όμως τον επισκέπτη να υποστεί μία επίπονη – για τα μέτρα του Internet – εμπειρία πλοήγησης.

Αν αυτός είναι πράγματι ο λόγος που τεμαχίζουν το περιεχόμενό τους, δεν ξέρω για πόσο ακόμα θα ανεχτούν οι διαφημιζόμενοι (αλλά και οι επισκέπτες) αυτό το impression fraud…

Καθημερινή: Πάρε κόσμε ένθετα!

Η δεύτερη περίπτωση αποτυχημένου marketing που θέλω να αναφέρω έρχεται από την Ελλάδα και έχει να κάνει με την εφημερίδα Καθημερινή (η οποία, παρεπιπτόντως, έχει σήμερα στο πολύ καλό site της ως κεντρική είδηση ένα άρθρο για τη λογοκρισία στο Διαδίκτυο). Στην Καθημερινή της περασμένης Κυριακής βρήκα ένα ένθετο με την ονομασία “Ταξίδια”, στο οποίο περίμενα ότι θα διαβάσω προτάσεις για το καλοκαίρι, παρουσιάσεις προορισμών, ταξιδιωτικά tips, αφιερώματα σε πόλεις του εξωτερικού και τέτοια.

Προς μεγάλη μου έκπληξη, όταν άνοιξα το ένθετο διαπίστωσα ότι από τις 48 σελίδες, οι 40 είχαν αποκλειστικά και μόνο διαφημίσεις! Δεν τους έχει μιλήσει κανείς για το advertising clutter?Αν είσαι διαφημιζόμενος, τι νόημα έχει να βάλεις διαφήμιση σε ένα έντυπο που δεν έχει περιεχόμενο? Όσο περισσότερες διαφημίσεις υπάρχουν σε ένα μέσο (π.χ. ιστοσελίδα, σελίδα εφημερίδας, τηλεοπτικό διάλειμμα), τόσο περισσότερο χάνει την αξία της η κάθε διαφήμιση, αφού είναι δύσκολο για τον θεατή να δώσει σημασία σε όλες. Από την άλλη πλευρά, αν είσαι εκδότης, δεν κοροϊδεύεις το κοινό σου προσφέροντας ένα ένθετο το οποίο δεν προσδίδει καμία αξία στον αναγνώστη, στο οποίο έχεις αφιερώσει ελάχιστη δημοσιογραφική προσπάθεια και έχει ως μοναδικό λόγο ύπαρξης το να σου φέρει έσοδα?

Και στις δύο περιπτώσεις που ανέφερα έχουμε να κάνουμε με παροχείς περιεχομένου (publishers) που υποβαθμίζουν τη νοημοσύνη του κοινού τους για να αυξήσουν τα έσοδα τους, με διαφημιζόμενους που δεν καταλαβαίνουν ότι πετάνε τα χρήματά τους στα σκουπίδια και με αναγνώστες που υπομένουν αυτήν την κοροϊδία. Έχω άδικο που γκρινιάζω?

Advertisements